Przyznam, że ta sałatka to dla mnie zupełna nowość, ciekawostka, którą postanowiłam wypróbować przy okazji Kulinarnej Podróży Ireny i Andrzeja po Amerykach. Przepis znalazłam w książce Kuchnia Wegetariańska Świata, a pochodzi on z karaibskiej wyspy o ładnym imieniu Dominika:)
Smak orzeszków kojarzy mi się z wczesnymi latami podstawówki, kiedy to na dyskotekę klasową koleżanka przyniosła właśnie takie orzeszki z pyszną masą z mleka w proszku. Były bardzo dobre i do tego takie śliczne. Kiedy zorientowałam się, że specjalną patelnię do foremek można dzisiaj bez problemu kupić, natychmiast ją nabyłam.
Ciasto do nich powinno być bardzo puszyste i lekkie , ale przyznaję się bez bicia , że u mnie aż tak bardzo nie było , bo po pierwsze: jak zwykle się spieszyłam i nie pozwoliłam mu dobrze wyrosnąć , a po drugie wyszło nieco gęstsze niż przewiduje przepis (pomimo , że nie zużyłam całej mąki). Pączki nadziewa się dopiero po usmażeniu masą budyniową , a potem jeszcze zamacza lub smaruje się polewą czekoladową. W sumie sporo pracy , ale za to efekt końcowy to pokusa nie do odparcia ;-)
Makaron ugotuj zgodnie z przepisem na opakowaniu, odcedź. Ze słoiczka z pomidorami odlej 3 łyżki oliwy, wlej je na patelnię, podgrzej i dorzuć pokrojone na plasterki ząbki czosnku. Kiedy czosnek zazłoci się, zdejmij go z patelni i wrzuć cukinię pokrojoną w cienkie plastry. Smaż, mieszając od czasu do czasu, aż cukinia przysmaży się na złoto. Dodaj pokrojone w paski suszone pomidory i przekrojone na pół pomidorki koktajlowe, podgrzej, dorzuć kapary, ugotowany makaron i wymieszaj. Dopraw solą, pieprzem i oregano, podawaj od razu. Można też posypać danie parmezanem.
Bardzo, ale to bardzo lubię wafle z masą z galaretki(przepis-klik) i kiedy jakiś czas temu znalazłam przepis na blogu Evenki na całkiem podobne wafelki, tyle, że bez jajka, ale za to z dodatkiem mleka w proszku, postanowiłam go wypróbować. Myślałam, że będą podobne w smaku, ale ...nie. Różnią się zupełnie, te z mlekiem nie są takie ciągnące, a to duży plus:)no i co najważniejsze bardzo smakują dzieciom.
Szkoda, bo był naprawdę fajny, a wizualnie, moim zdaniem, bardziej efektowny i elegancki niż "Kopiec". Bardzo smakował mojej Babci. I właśnie dla niej, z okazji wizyty przed Dniem Babci, postanowiłam odtworzyć przepis w warunkach chałupniczych. Efekt – bardzo zbliżony, moim zdaniem, do oryginału :)
Wypróbowałam już kilka przepisów na tę zupę i z każdego byłam zadowolona. Najpierw była z ziemniakami -bardzo pożywna, później z pomidorami i maślanymi grzankami -lekka, delikatna w smaku, następnie spróbowałam austriackiej knoblauschcremesuppe -kremowej, z cebulą i mlekiem. Natomiast ta jest ...winna, tak i to niestety nie każdemu odpowiadało, ale jest również kremowa, wręcz aksamitna w smaku. Sądzę, że warto spróbować, a co by było ciekawiej można podać ją np. z grzankami w kształcie ptaszków:-)
Masło z cukrem utarłam na puszystą masę - w mikserze. Potem dodałam nutellę, wanilię i dokładnie wszystko wymieszałam. Następnie dodałam po kolei jajka - mieszając aż powstanie jednolita masa.Wymieszać mąkę z solą i proszkiem do pieczenia i stopniowo dodać do masy, na przemian z mlekiem. Wszystko trzeba dobrze wymieszać a na koniec dodać posiekane grubo migdały.
CIASTO: Masło i cukier zmiksować w robocie kuchennym, aby składniki się połączyły. Wbić jajo i ubijać przez 30 sekund. Wsypać mąkę i miksować, aż ciasto uzyska jednolitą konsystencję (nie za długo, żeby nie zrobiło się twarde). Ciasto lekko wyrobić, włożyć do foliowego woreczka i na 30 minut schować do lodówki.
Z podanych składników zagnieść ciasto. Podzielić na 6 kawałków, rozwałkować a następnie wrzucać na teflonową patelnię. Gdy pojawią się brązowe bąbelki odwrócić placek na drugą stronę. Ja dodatkowo maczałam placki odrobiną wody, żeby były bardziej wilgotne.
Ostatnio scigam sie z czasem i przez to bardzo zaniedbalam ten blog. Az mi glupio, ze nie zagladam tu zbyt czesto. Jeszcze gorzej sie czuje, ze nie zamieszczam nowych przepisow, jednak ostatnio gotuje bardzo szybkie dania, nie jest to tez nic nowego, bo na nowosci nie mam juz sily. Moja glowa zajeta jest w tym momencie organizowaniem przeprowadzki, nadzorowaniem najwazniejszych spraw do pozalatwiania.
Kaya, to nic innego jak jajeczny krem przygotowywany na parze, tyle, że mocno kokosowy i bardzo gęsty. Całkiem smaczny, jeśli jest mocno schłodzony. Jak podaje Kit Bruczkowski w misięczniku "Kuchnia" w Malezji można nawet kupić gotowy taki "dżem". U nas z pewnością nie każdemu przypadnie go gustu...