Festiwal Dyni: gâteau à la citrouille czyli ciasto dyniowe z południowo-zachodniej Francji
Dzisiaj krótka przerwa w relacji z naszych wakacji "gourmet" (jak mi tak dalej wolno będzie szło to mam duże szanse dociągnąć z wakacyjnymi wspomnieniami do Bożego Narodzenia). Dziś będzie o dyni. Przyłączam się do Festiwalu Dyni organizowanego w tym roku przez Beę z blogu "Moja Kuchnia". Nie mam zresztą innego wyjścia ;) . Zostałam hojnie obdarowana przez znajomą po pierwsze - pomarańczową klasyczną dynią (jak ta z bannera), po drugie - dynią Hokkaido, i po trzecie - gigantyczną zieloną, żeberkowaną i nieco wydłużoną (być może to Hubbard squash, ja jestem trochę na bakier z dyniowym nazewnictwem). Byłabym zapomniała - jest jeszcze po czwarte - żeby mi czasem nie było za mało dyniowatych i spółki- jestem szczęśliwą posiadaczką koszyka patisonów. Jak ja sobie poradzę z tą klęską urodzaju to nie bardzo wiem. Na razie postanowiłam się rozprawić z tą pierwszą najzwyczajniejszą pomarańczową dynią.
Napotkane w holenderskim miasteczku stoisko z imponującą ilością dyń. Już jakiś czas temu zaciekawił mnie przepis z - eksplorowanego ostatnio przeze mnie kulinarnie i nie tylko - regionu południowo-zachodniej Francji na gâteau à la citrouille, czyli po prostu dyniowe ciasto. Jak jest różnica dla Francuza między citrouille, courge a potiron to ja niestety mam niewielkie pojęcie (może Bea albo Leloop coś podpowiedzą). Znalazłam taką stronę o taksonomii dyń, która ma za zadanie ten problem wyjaśnić, ale mi chyba tylko zamieszała jeszcze bardziej w głowie. W każdym razie większość osób robi gâteau à la citrouille z dyniowatych o pomarańczowym miąższu. Ciasto z klasycznego przepisu z Sud - Ouest, uboższego zwykle w stosunku do podanego tu przeze mnie o jajka i korzenie, nosi też często nazwę le mesturet. Czasem zamiast piec, smaży się je w formie placków lub pączków na głębokim tłuszczu.
Przepis jest o tyle nietypowy, że dyni jest tu dużo więcej niż mąki, w efekcie czego uzyskujemy ciasto bardzo wilgotne, wręcz przypominające pieczony pudding. Drugą charkterystyczną cechą jest obecność mąki kukurydzianej. Atrakcją jest oczywiście piękny pomarańczowy kolor, nie bez kozery są przyprawy pod postacią quatre épices, skórki pomarańczowej i dosłownie kilku kropli wody z kwiatu pomarańczy (niech was nie kusi dodanie większej ilości, bo ma ona niezwykle intensywny wręcz perfumiarski zapach). Ciasto jest znakomite polane crème anglaise lub powiedzmy to bardziej swojsko - waniliowym sosem. Moje drogie dziecko zajada je oprószone jedynie cukrem pudrem.Zanim podam przepis przypomnę jeszcze tylko moje wcześniejsze dyniowe przepisy z tego blogu, bo nie od dzisiaj wszakże jesteśmy z dynią za pan brat:
Pieczone dynie z Singapuru
Bułka dyniowa z rodzynkami
Gâteau à la citrouille
kwadratowa foremka o boku 20 cm, najlepiej z wyjmowanym dnem
800g dyni, ważonej po obraniu i pokrojeniu w kawałki
1/2 szkl wody
szczypta soli
50g masła
130g jasnego brązowego cukru
2 łyżki brązowego rumu
1/2 łyżeczki quatre épices*
1/2 łyżeczki cynamonu
1/8 łyżeczki wody z kwiatu pomarańczy
1 łyżeczka skórki otartej z pomarańczy
4 jajka
150ml płynnej śmietanki (moja była 10%)
50g mąki
100g mąki kukurydzianej
2 łyżeczki proszku do pieczenia
cukier puder do oprószenia wierzchu
Dynię rozgotowujemy do miękkości z wodą i szczyptą soli pod przykryciem na małym ogniu. Gdy woda całkowicie wyparuje zdejmujemy z ognia, miksujemy ją i dodajemy masło, cukier, rum, przyprawy oraz wodę i skórkę pomarańczową. Gdy lekko przestygnie dodajemy jajka ze śmietanką i wszystko dobrze ubijamy trzepaczką do piany. Przesiewamy do masy obie mąki z proszkiem do pieczenia i lekko mieszamy. Zostawiamy ciasto na 20-30min w temperaturze pokojowej. W tym czasie nagrzewamy piekarnik do 200ºC. Wykładamy masę do natłuszczonej i wysypanej mąką foremki i pieczemy przez 45-55 min. Podajemy oprószone cukrem pudrem, z sosem waniliowym lub coulis z czerwonych owoców.
* quatre épices to mieszanka mielonego pieprzu, godzików, gałki muszkatołowej i imbiru; w sumie bardzo w stylu naszej rodzimej przyprawy do pierników; współczesne mieszanki miewają różny skład, a przypraw w nich - o ironio, wbrew nazwie - bywa nawet do 7-miu. Pieprz bywa często zastępowany zielem angielskim w wersjach do słodkich potraw, czasem dodawany bywa też cynamon;
niekiedy nazwa quatre épices odnosi się jedynie do ziela angielskiego (nazywanego we Francji i w Portugalii zresztą też - pieprzem jamajskim), w którym znawcy wyczuwają nuty w/w przypraw.
przepisy
